| |
|
|
 | Intro fietsdiefstal |  |
Fietsdiefstal is een vorm van veelvoorkomende criminaliteit waaraan de Nederlandse burger zich onnoemelijk stoort. Het bevolkingsonderzoek d.m.v. de Veiligheidsmonitor Rijk 2007 laat zien dat ruim 1 op de 20 fietsbezitters in 2006 slachtoffer is van fietsdiefstal (5,3%) en dat er circa 763.000 fietsdiefstallen zijn gepleegd in 2006.
Het aantal fietsen in Nederland bedraagt ca. 18 miljoen. (stand 2008).
De aangiftebereidheid na diefstal is laag. De Veiligheidsmonitor Rijk 2007 laat zien dat volgens de slachtoffers circa 3 op de 10 fietsdiefstallen bij de politie wordt aangegeven (28,9%).
De gezamenlijke partijen die betrokken zijn bij het onderwerp “ fiets” hebben enige jaren geleden besloten tot een gerichte aanpak van de fietsdiefstal. De fabrikanten zijn chips in de fietsen gaan verwerken, de RDW heeft een register voor gestolen fietsen opgericht, de politie heeft scanners voor de chips gekregen als voorbeelden van actie.
Vervolgens is een Stuurgroep voor de aanpak van Fietsdiefstal opgericht. (voor de samenstelling, zie het convenant fietsdiefstal). Daaruit is een Plan van Aanpak voortgekomen in samenwerking met het ministerie van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties.
In het beleidsplan van het kabinet Balkenende IV is een kwantitatieve doelstelling opgenomen over fietsdiefstal: “100.000 minder gestolen fietsen in 2010 ten opzichte van 2006”.
De aanpak die in het plan wordt beschreven is gericht op het bereiken van deze doelstelling. Wanneer deze aanpak slaagt, zal dat het vertrouwen van burgers in de overheid zeker vergroten. Aan de verwachting dat het bereiken van de doelstelling met deze aanpak mogelijk is ligt een visie op het maatschappelijk probleem fietsdiefstal en de aanpak ervan ten grondslag.
|
|
|
|
